سلام!

این اولین و احتمالا آخرین نوشته من از این دست است. البته احتمال می دهم که تعداد کسانی که آنرا می خوانند به اندازه شمار انگشتان یک دست هم نباشد. چون به احتمال زیاد، همین جمع قلیل هم تا کنون از شیوه بسیار مدرن و همه جور تمام مدیریت این وبلاگ، سر به بیابان گذاشته اند. با توجه به اینکه سابقه ای بسیار درخشان در به روز آوری و ارائه مطالب جدید دارم، نیازی به توضیح اینکه چرا مایلم بساط یا به اصطلاح خودمانی تر و درخورتر، کاسه کوزه ام را جمع کنم نمی بینم. از آنجا که مشغله های اخیرم بیشتر شده اند و احتمال منظم تر شدن و فراهم آوری موجبات سفر خوانندگان عزیز به بیابانهای دور و اطراف به شدت افزایش یافته است، با عرض پوزش از آنچه که گذشت و آنچنان که گذشت و با سپاس فراوان از اینکه جمعی از دوستان بسیار عزیزم صبورانه تحملم نمودند، به همه عزیزان مژده می دهم که دیگر تا مدتی از شر بنده خلاص شده و می توانند نفسی عمیق و راحت بکشند! (اخیرا کتابی در باب مدیریت می خواندم که نویسنده محترم آن کلمه ریلکسیشن را واهلش معنا نموده بودن!! پس برایتان واهلشی عمیق و دور از نوشته های تنهایی من آرزو می کنم!)

از جمیع دوستانی که با نظم و مدیریت درخور توجهشان (همچون دوست بسیار گرانقدرم فرزام) در شرمنده ساختن بنده از هیچ کوششی دریغ ننمودند و همواره با صبوری و عنایتشان موجبات آب شدگی بنده را فراهم نمودند، بسیار سپاسگزارم. یادم می آید استاد معظمی در دوران دانشگاه داشتیم که در باب آموزش کارگران در کسب مهارت، تاکید فراوانی داشتند. اما در پایان درس اعلام کردند که آدمهایی در حوزه کار کارگری وجود دارند که مفتخر به دریافت کارتی تحت عنوان «آموزش ناپذیر» می شوند و کارفرما با مشاهده این کارت، حساب کار خود را کرده و امید از کف بداده و دست از آموزش و پرورش ایشان می شوید. بنده حقیر نیز در حوزه کسب مهارت راه و رسم وبلاگ داری، مفتخر به کسب کارتی از این دست شده و تا اطلاع ثانوی سعی دارم که پای خود را در کفش بزرگان وبلاگ نویس ننمایم.

مگر آنکه ...

ببخشید قصد جسارت نبود اگر و مگر باشد برای لااقل مدتی بعد!!!

ارادتمند

    سکوت سنگی نگاهت،

                        شرمسار می کند

                         برهنگی کلامم را!

    نگاه می کنی،

                         ذوب می شوم.

    بی حرارت کلامت،

                         خورشید هم

                         تکه سنگی سرد است و بی روح!

    در خیالم قلبت را مرور می کنم،

                                           برق معصومیتت،

                                          چشمانم را می زند.

                                          دست بر دیوار دلت می گذارم

                                          تا مبادا بیشتر سقوط کنم،

                                                          ـ‌ وجودم گرم می شود،

                                                          ـ دلم آرام می گیرد،

                                                          ـ بی قراری از من می گریزد،

                                                          ـ صبور می شوم،

                                                          ـ سکوت می کنم،

                                                                            تو حرف می زنی!!

   دیگر چه باید می گفتم

                                 که نگفتم؟...

    اگر ماندم

    هفت روز هفته عمر را

                                   جوانی خواهم کرد!

                                   جای مرا هم که می دانی...

                                                                     همه روزها،

                                                                     همه جای همکف!!

شعر از م. روان شید

    از خاکستر آن درختم

                  که در کوه طور،

                  در لحظه تجلی،

                                   از اشتیاق سوخت.

    من آن سوخته جانم

                   که در سماع مستان،

                                  با شمس می چرخید.

    چرخیدم و چرخیدم

                           و اکنون ...

                                           آتش هزار بنفشه عشق،

                                                                می سوزاند مرا،

                                                                 تا خاکستر شدنی دیگر!

شعر از محمد حسین بیگ آقا

    اجداد پدری من از سنگ بوده اند!

               و

                        نیاکان مادریم از جهل!

                من از تبار تنهاییم،

                                             بی آنکه بدانم چرا!

               من

               سالهاست که

                                      تسلیت همه هم نسلانم را

                                                                           پذیرفته ام.

               سالهاست که

                                      تحمل میراث بی ارزش پیشینیان را

                                                                           پذیرفته ام.

     و امروز....

                 بیزارم از

                گذاردن این بار،

                 بر دوش کودکی که

                                          بی گناه است،

                                         سراسر بی گناه!!!

                  گناه من چیست؟!

   حقیقت دارد،

                     تو را دوست دارم.

   در این باران،

   می خواستم تو در انتهای خیابان نشسته باشی

   من عبور کنم،

                      سلام کنم.

   لبخند تو را در باران  می خواستم.

   می خواهم تمام لغاتی را که می دانم،

                                       برای تو به دریا بریزم!

                                      دوباره متولد شوم، دنیا را ببینم،

                                      رنگ کاج را ندانم،

                                      نامم را فراموش کنم،

                                      دوباره در آینه نگاه کنم،

                                      ندانم پیراهن دارم،

                                      کلمات دیروز را امروز نگویم،

                                      خانه را برای تو آماده کنم،

                                      برای تو یک چمدان بخرم،

                                      تو معنی سفر ار از من بپرسی،

                                     لغات تازه را از دریا صید کنم،

                                     لغات را شستشو دهم،

                                                                   آنقدر بمیرم تا زنده شوم!

شعر از احمدرضا احمدی

    بعد از آنکه

   شب آمد و شب رفت،

        ستاره ای در دستهایت گذاشتم و گفتم:

                                                   «یادم تو را برای همیشه فراموش!»

    به خودم که آمدم، دیدم،

                               هم تو رفته ای و هم آن ستاره را از دست داده ام!

    حالا...

    هر چه بیشتر به دنبال آن ستاره بی آسمان می روم،

                                                         کمتر به دستهای تو می رسم.

    اما همین امروز به خانه که می رفتم،

    پشت شیشه مغازه ای در دو نبش بعد از ظهر وغروب،

    تک کاغذی چسبیده بود:

                                      «یک عدد ستاره پیدا شده،

                                      صاحبش با دادن تنها یک نشانی، بیاید و آنرا ببرد»

    دیگر چه فایده؟

             حالا که دستهای تو را از دست داده ام،

                              چه فرقی می کند که یک آسمان هم بی ستاره باشد؟!

محمود دلفانی

   در روشنای روز،

                       ـ اگر چه روزی ابری ـ

     هوای دلم چنان گرفته

                             که حتی،

                             پولک های روسری مادرم را نمی بینم!!

    گویی شهاب های مهربانی،

                             همه از آسمان دلم پرکشیده اند!

                     ـ دیگر تا نابینایی،

                                 فاصله چندانی نمانده است! ـ

    راستی!

                چرا مدتی ست دلم نمی جوشد؟

                                              باید دوباره هیزم جمع کنم!

                           تنها خیال فانوسهای چشمان توست

                           که راهنمای منست.

    گیج و مبهوت به ساحل نگاهت که می رسم،

                           تنها طلسم کلام توست

                          که دلاشوبه دریازدگی را از روانم می زداید.

    سوغات سفر،

              خاطرات گذر از هفت دریا و

              آیینه و آفتاب را،

              با شاخه ای از شمعدانی های کنار حوض خانمان

                                                    پیشکش ات می کنم.

             تنها نگاهی و تبسمی از تو،

                                   مرا به یک عمر زندگی دوباره بس!

    می آیی...

     آرام آرام...

               دامنت سنگفرش حیاط را گلباران می کند!

               می نشینی کنار حوض و

                               هی سکوت و

                              هی گوش سپردن

                              به قصه ناتمام ماهی قرمز حوض و 

                             هی انتظار من...

    کاسه انتظارم که لبریز می شود و

    مهتاب که به حوض خانه سرک می کشد،

                                          دیگر دیر شده است!

                                         شال و کلاه می کنی،

                                                                   ـ رگبار می زند!

                                                                   ـ دوباره طوفان!

                                                                   ـ دوباره دریازدگی!

    من گناهی نکرده ام!

       نه آسمان بخت سپیدی کبوتری را تیره کرده ام

       و نه آشیان گنجشکی را به شیطنت نشانه رفته ام.

    آخر من،

       نه سر سلام سپیده بوده ام

       و نه ته غروب خداحافظ!

    نمی دانم آخر به جرم کدام گناه ناکرده

    مرا از بهار،

       تا به بد آب و هواترین نواحی تنهایی تبعید می کنید!

      دیگر چرا نمی گذارید

      که حتی چمدان خاطراتم را ببرم؟

      اصلا به من چه که دیشب،

                 در مشاجره باد و باغچه،

                چند اطلسی مجروح شده اند؟

                مگر هر جا خواب جغدی را سر می برند،

                من هم دست داشته ام؟!

    من که در دور افتاده ترین آبادی این باغ،

    سرم به کار آفتاب و خودم گرم است!

    نه!

         من گناهی نکرده ام،

         تنها...

        فهمیده ام که پیکر نیمه جان زمستان سال پیش،

        هنوز روی دست باغ مانده است!

                                                        همین!!

محمود دلغانی

   اگر خدا قسمت کند،

   این بار که به زیارت بارگاه نگاهت آمدم،

                ضریح چشمهایت را،

                در حوض آینه و گلاب خواهم شست.

   این بار که به پابوس بوسه آمدم،

               لب هایت را،

               با حریر گریه غبار روبی خواهم کرد.

   این بار که بیایم،

              خود را کمر بسته دستهای تو،

              در آغوش مهربانی خواهم کرد

              و هر چه قفل و دخیل خاطره،

              از سرانگشت خیال تو خواهم گشود.

    این بار ...

    اگر صحن پلکهایت تا صبح باز باشد،

             به جای همه شاپرکها،

            زیارتنامه بوسه و زمزمه خواهم خواند.

   از تو چه پنهان،

   وصیت کرده ام!

              وصیت کرده ام پس از هفت بار طواف گریه،

             مرا در خلوت ترین شبستان چشمهایت دفن کنند!!!

شعر از محمود دلفانی

   همین دیروز بود که از زیر باران شانه خالی کردی.

   گفتی:

                پرستو هم مثل همه پرنده هاست!

   امشب هم به یاس آویخته از سر در ماه، تشر زدی

                و ...

                   در را محکم به روی حوض و حیاط و عاطفه بستی!

   می دانم...

                   فکر اینجا را نمی کردی

                                که حتی آه کلاغی پیر

                                زمین گیرت کند!

   گمان می کنم

     گاهی وقتها

     زندگی بدون گنجشک و گریه،

                                       واقعا چیز غریبی ست!!

محمود دلفانی

    رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

   راهی به جز گریز، برایم نمانده بود

   این عشق آتشین پر از درد بی امید

   در وادی گناه و جنونم کشانده بود

   .

   .

   .

     رفتم که داغ بوسه پر حسرت تو را

     با اشکهای دیده ز لب شستشو دهم

     رفتم که ناتمام بمانم در این سرود

     رفتم که با نگفته، به خود آبرو دهم

     .

     .

     .

       رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

        در لا به لای دامن شبرنگ زندگی

        رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان

        فارغ شوم ز کشمکش جنگ و زندگی

       .

       .

       .

          ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز

          دیگر سراغ شعله آتش زمن مگیر

          می خواستم که شعله شوم سرکشی کنم

          مرغی شدم به کنج قفس خسته و اسیر

         .

         .

         .

             روحی مشوشم که شبی بی خبر ز خویش

             در دامن سکوت به تلخی گریستم

             نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها

            دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم

شعر از فروغ فرخزاد

   پاییز نمی گذارد که باغ،

   هیچ گنجشکی را پنهان خود کند.

   اما ...

             تو غصه نخور ای درخت،

             بر این بی برگی یکبارگی تگرگ.

                                             همه می دانند

                                             بهار، به هیچ درختی وفا نکرده است!

شعر از محمود دلفانی

شعر قبلی نیز از همین شاعر است

   جوانتر که بودم،

   یعنی کمی پیش از آخرین پرستو،

   خیال می کردم

           زندگی یعنی:

                               یک سبد عشوه و آشنایی و عشق!

   اما امروز

         که برای گریستن بی بهانه ترین بغضم،

                 چشمهای نا آشنای رهگذری را قرض گرفتم،

        دیدم سبدم با آنکه خالی تر از همیشه،

                                                      تنها به اندازه تنهاییم جا دارد.

   ای شاخه شکوفه بادام!

   خوب آمدی، 

                سلام!

   لبخند می زنی؟

                     اما...

                         این باغ بی نجابت،

                          با این شب ملول...

                                   زنهار از این نسیمک آرام،

                                   وین گاه گه نوازش ایام!

                          بیهوده خنده می زنی افسوس!

                          بفشار در رکاب خموشی،

                                                           پای درنگ را.

                            باور مکن که ابر،

                            باور مکن که باد،

                            باور مکن که خنده خورشید بامداد!

                                                      من می شناسم این همه نیرنگ و رنگ را!!

شعر از شفیعی کدکنی 

   بی خواب می شوم،

   صدای ناله ای می شنوم،

   با همه آنچه از اضطراب و  ترس در من است،

                                  به سوی صدا می روم.

                                  نزدیکتر که می شوم،

                                 در کنار عروسک های زشت و بی جان،

                                                            کودکیم را می بینم!

                                                            نفس های آخر است!

                                                           خودم را در آغوش می گیرم و

                                                           نوازش می کنم!

                               اما صدای ناله،

                              بی وقفه به گوش می رسد.

                             چونان که در آغوش خودم هستم،

                                                            سردی مرگ را حس می کنم!

                                                            خودم را رها می کنم و

                                                                                         می گریزم.

                                                            می گریزم تا جوانی،

                                                                           تا پیری،

                                                            می گریزم به مرگ!

                                                            اما باز صدای ناله ام را می شنوم!

   یک بغل آینه خریده ام.

   می خواهم چشمهایم را،

                               تا انتهای آینه مرور کنم.

   شاید...

               ته توی قصه قدیمی نگاه و آینه را در بیاورم!

   باید دید...

                   کدام یک؟

                   آینه یا من؟

                   صداقت را درست حدس زده ایم!

شعر از محمود دلفانی

   وقتی

    در سطر سوم شعرم،

             دیدم که واژه ها،

              تهی از تو،

              از چله کمان خیالم گذشته است

              و هیچ واژه ای

              و هیچ سطر شعری،

              دیگر نشانی از تو ندارد،

                                             غیظم گرفت!

                                                    از این که این همه واژه،

                                                    بی هیچ نقش روی تو،

                                                    از خامه خیال،

                                                    بر بستر سپیدی کاغذ فرو چکید!

                          شعری که بی نشان تو باشد،

                                                         نگفتنی ست!!

شعر از حمید مصدق

پنجره ام،

          رو به آسمان سنگی

                               باز است.

   خورشيد کاغذي،

                          می تابد،

                          می جوشد،

                                           ـ داغ

                                           ـ بی عطوفت

   ديگر هرگز باران نخواهد باريد!

   می دانم.

 ـ‌ عروسک گردانهای خاطراتم در خوابند!

         چه زود فراموش می شوند آدمها! ـ

   سنگ آسمان را به سينه می زنم!

                            شايد بلور شود،

                                   زلال شود،

                                              باران ببارد!

   اما

        سينه ام سنگی شده!

                   جرقه می زنم!

                  آتش می گيرم!

                               يادش به خير چشمه چشمانم!

                                                    کوير می شوم،

                                                                    ـ خشک

                                                                    ـ بيرحم

                                                                    ـ بی باران

   يادم نمی آيد...

                خدايا!

                 من...

                     در کدام غروب يخ زده،

                     سنگ شده ام آيا؟

آنوقتها...

           دلم که می گرفت،

           سراغ تو را می گرفتم.

                               می خواندم...

                               می خواندم...

                                             ـ‌ دوباره

                                             ـ چندباره

                                             ـ هزارباره

                               عطر واژگان کلامت،

                                        سرمستم می کرد.

                               افسون شده ای را می مانستم،

                               که راه خانه اش را گم کرده است.

           چه حس خوبی بود!

                              ـ تعلق نداشتن

                              ـ گم شدن

                              ـ بی خانه شدن

   امروز ...

            وقتی از تو گم می شوم،

                              آنقدر می ترسم

                              که حتی...

                              نفس کلامت در من اثر نمی کند!!

                              می گريزم،

                              می گريزم،

                                          بی جا و بی هدف،

                             از خودم،

                             از همه چيز،

                            آنقدر دور می شوم،

                                        که عطر و افسون هيچکس

                                        به من نمی رسد!

                            آنوقت ...

                                       خودم را می بينم

                                                         که مرده ام.....

   امروز بود که چشمهايم را باز کردم.

                                         ديدم...

                                         زيباترين پديده دنيا را،

                                         چشمهای مادرم را!

   مادر!

         مرا آوردی و

                  از من نپرسيدي؟!

                  اگر نمی خواستم بيايم چه؟

                  هيچکس ...

                  حتی خدا هم از من چيزی نپرسيد!!!

    اين شد که من ...

                   هيچگاه به سرزمين زادگاهم،

                                                    ايمان نياوردم

   امروزها که می شود!

   دلم برای پيش از تولدم تنگ می شود!

   می داني؟

              تجربه های زندگي،

                          گرانتر از آنند که به يک عمر بيرزند!

   هميشه... اين روز خدا را، دلم می گيرد.

   هميشه... اين غروب را، دلم می خواهد که نباشم!

                                                        که نبينم!

   اما صبح فردا ...

                      هميشه می آيد!

                     و زندگی ...

                               سرسختانه تا امتداد افقهای دور

                                                                      می تازد.

   هر کسی گاهی وقتها،

                 ميلی عجيب

                             به رها شدن،

                             به فرار کردن و نماندن دارد.

   امروزها که می شود ...

   دلم که می گيرد،

         رد سبز جادوی تو را می گيرم و

                                       سراغ نوشته های تو می روم.

        آيه های آبی کلامت را،

        دوباره و چندباره می خوانم

                             و ياد حس ترد چشمان تو،

                             در جان شيفته ام

                                               زنده می شود.

        يادم می آيد آن روزها را

                             که چقدر دوستم داشتی!

                            و من ...

                                 ـ بی آنکه بدانم ـ

                            دچار حسی غريب و پنهانی بودم

                                                      که با ياد تو و

                                                                  نگاه تو،

                                                                   رنگ می گرفت!

          بعد ...

              دوباره تنها می شوم!

                          ـ‌ تنهای تنها!

                                    ـ‌ مثل هميشه

                                    ـ مثل درختها

                                    ـ مثل دريا

          به مخمل چشمهای تو نگاه می کنم

                                             و

                                         هزار باره عاشق می شوم!

         آنوقت ... 

         دلم می گويد:

                          که تنهاتر شده ام!!

حتی آتش روشن نکردیم

تا چهارشنبه سوری که شد،

              زردیهایمان را بسپاریم و

                                     سرخی بگیریم!

اما ...

     ثانیه ها با هیچ کس شوخی ندارند!

بازهم سال تحویل شد.

                 7 سین ما، آنقدر بی روح و کلیشه ای بود

                            که حتی بوی یک سین هم نمی داد!

                 و ماهی های ما، 

                             حتی یک هفته هم دوام نیاوردند!

سال تمام شد و ما ...

      حتی فرصت نکردیم

                       کنار غربت دیرسالمان بنشینیم،

                                        کینه هایمان را بشوییم

                                         و پارگیهای دلمان را رفو کنیم.

                       همینطور مثل  سنگ!

                                                    ـ خالی

                                                    ـ بی جان

                                                    ـ بی تبسم

                                                    ـ بی کلام

                      ثانیه ها گذشت و سال تحویل شد.

             سراغ حافظ را که گرفتیم،

                     اصلا حوصله ما را نداشت!

                     انگار دلش خیلی گرفته بود.

حالا دیگر...

           آن سال تمام شده است.

حالا دیگر ...

          سپیدی زودرس موهایمان،

                                           توجیه بیشتری دارد!

آن روزها رفتند

 

آن روزهای خوب

 

آن روزهای سالم سرشار

 

آن آسمان‌های پر از پولک

 

آن شاخساران پر از گیلاس

 

آن خانه‌های تکیه داده در حفاظ سبز پیچکها به یکدیگر

 

آن بام‌های بادبادکهای بازیگوش

 

آن کوچه‌های گیج از عطر اقاقی‌ها

 

 

آن روزها رفتند

 

آن روزهایی کز شکاف پلکهای من

 

آوازهایم چون حبابی از هوا لبریز می‌جوشید

 

چشمم به روی هر چه می‌لغزید

 

آنرا چو شیر تازه می‌نوشید

 

گویی میان مردمکهایم

 

خرگوش ناآرام شادی بود

 

هر صبحدم با آفتاب پیر

 

به دشتهای ناشناس جستجو می‌رفت

 

شبها به جنگل‌های تاریکی فرو می‌رفت

 

 

آن روزها رفتند

 

آن روزهای برفی خاموش

 

کز پشت شیشه در اتاق گرم

 

هر دم به بیرون خیره می‌گشتم

 

پاکیزه برف من چو کرکی نرم

 

آرام می‌بارید بر نردبام کهنه چوبی

 

بر رشته سست طناب رخت

 

بر گیسوان کاجهای پیر

 

و فکر می‌کردم به فردا

 

آه...

 

فردا

 

حجم سفید لیز

 

باخش خش چادر مادربزرگ آغاز می‌شد

 

و با ظهور سایه مغشوش او در چارچوب در

 

که ناگهان خود را رها می‌کرد در احساس سرد نور

 

و طرح سرگردان پرواز کبوترها

 

در جامهای رنگی شیشه

 

فردا...

 

گرمای کرسی خواب آور بود

 

من تند و بی پروا

 

دور از نگاه مادرم خطهای باطل را

 

از مشق‌های کهنه خود پاک می‌کردم

 

چون برف می‌خوابید

 

در باغچه می‌گشتم افسرده

 

در پای گلدانهای خشک یاس

 

گنجشکهای مرده ام را خاک می‌کردم

 

 

آن روزها رفتند

 

آن روزهای جذبه و حیرت

 

آن روزهای خواب و بیداری

 

آن روزها هر سایه رازی داشت

 

هر جعبه سربسته گنجی را نهان می‌کرد

 

هر گوشه صندوقخانه در سکوت ظهر

 

گویی جهانی بود

 

هر کس زتاریکی نمی‌ترسید

 

در چشمهایم قهرمانی بود

 

 

آن روزها رفتند

 

آن روزهای عید

 

آن روزهای انتظار آفتاب و گل

 

آن رعشه‌های عطر

 

در اجتماع ساکت و محجوب نرگس‌های صحرایی

 

که شهر را در آخرین صبح زمستانی

 

دیدار می‌کردند

 

آوازهای دوره گردان در خیابان دراز لکه‌های سبز

 

 

بازار در بوهای سرگردان شناور بود

 

در بوی تند قهوه و ماهی

 

بازار در زیر قدمها پهن می‌شد

 

کش می‌‌آمد

 

باتمام لحظه‌های راه می‌آمیخت

 

و چرت می‌زد در ته چشم عروسکها

 

بازار مادر بود

 

که می‌رفت باسرعت به سوی حجم‌های رنگی سیال

 

و باز می‌آمد

 

با بسته‌های هدیه

 

با زنبیل‌های پر

 

بازار باران بود که می‌ریخت

 

                          که می‌ریخت

 

                                که می‌ریخت

 

 

آن روزها رفتند

 

آن روزهای خیرگی در رازهای جسم

 

آن روزهای آشنایی محتاطانه با زیبایی رگ‌های آبی رنگ

 

دستی که با یک گل

 

از پشت دیواری صدا می‌زد

 

یک دست دیگر را

 

و لکه‌های کوچک جوهر بر این دست مشوش

 

مضطرب ترسان

 

و عشق  که در سلامی ‌شرم آگین خویشتن را بازگو می‌کرد

 

در ظهرهای گرم دودآلود

 

ما عشقمان را در غبار کوچه می‌خواندیم

 

ما با زبان ساده گلهای قاصد آشنا بودیم

 

ما قلبهامان را به باغ مهربانی‌های معصومانه می‌بردیم

 

و به درختان قرض می‌دادیم

 

و توپ با پیغامهای بوسه در دستان ما می‌گشت

 

و عشق بود آن حس مغشوشی که در تاریکی هشتی

 

ناگاه

 

محصورمان می‌کرد

 

و جذبمان می‌کرد

 

در انبوه سوزان نفسها و تپش‌ها و تبسمهای دزدانه

 

 

آن روزها رفتند

 

آن روزها مثل نباتاتی که در خورشید می‌پوسند

 

از تابش خورشید پوسیدند

 

و گم شدند آن کوچه‌‌های گیج از عطر اقاقی‌ها

 

در ازدحام پرهیاهوی خیابانهای بی برگشت

 

 

و دختری که گونه‌هایش را

 

با برگهای شمعدانی رنگ می‌زد

 

آه...

 

         اکنون زنی تنهاست

 

                              اکنون زنی تنهاست

 

 

 

نام شاعر را کيست که نداند؟!!!

   او که می گفت به يادت هستم،

   او که می گفت به من:

                               گر نباشي،

                                      همه عمر به يادت خسته م،

   آنچنان زود ز يادش رفتم،

                              که تب قاصدکی ...،

                                       از پس خاطره رهگذری!!!

   او که می گفت شبی يا سحري،

                 گذری کن به لب پنجره ام،

                      تا که پرواز کنم تا حرم سبز خدا!

   بی خبر رفت!

            پيامی نفرستاد و گذشت!

   .......

   پدرم گفت که اين،

            درسی از دفتر زندان تن است،

                                  زندگی در گذر است...

           درس من فلسفه و فاز نبود!

                                  من به دنبال دلم می گشتم.

   .......

   دل من

         در قفس سينه پرواز پرستو گير است!

         فصل پرواز پرستوها را،

                                 ديرگاهيست دلم دلگير است!

   من تنها،

       من خسته،

                 من پير،

                      من، به يادت هستم!

                     گر نباشی همه عمر به يادت خسته م!

   قرار نبود ستاره ای بميرد!

   يادت هست...

   دلهامان را دخيل بستيم

                به رد خورشيد در آسمان؟

   آنروزها ...

               پيمان بستن چه آسان بود!

   و امروز ...

   گاهی ...

              متعهد ماندن،

                        چقدر ناممکن است!

   به ديوار کاهگلی کوچه باران خورده که می رسيديم،

                مست از بوی خدا و زمزمه خاک،

                      به زرد هزار رنگ برگها قسم می خورديم

                                           و ماه را شاهد می گرفتيم

                                                                 ـ که اشکی نبارد،

                                                                 ـ که قلبی نشکند،

                                                                                يادت هست؟

   تن به اسارت عشق که داديم

               و پرواز را که تجربه کرديم،

                      ديگر خواستن توانستن بود!

                            اواسط مرداد ماه باران طلب می کرديم،

                                                                         می باريد!

                            باور کردنش چقدر برايمان آسان بود!

                            انگار غير از اين نمی توانست باشد!

                            حالا فلسفه و علم، هر چه می خواهد ببافد!

   گاهی خودمان را که مرور می کنم،

                   ميان پس کوچه هايی که

                       انگار تا به حال نديدمشان گم می شوم!

                  نمی دانم از کدام راه به اينجا رسيده ايم!

                  يا اصلا اينجا،

                  کدام محله از شهر عشق ماست؟

   يادم هست،

            در شهر ما که پر از گلهای اطلسی بود

            و هر کس می توانست

                                      عاشق چشمهای کسی باشد،

                                                            ـ زيبايی فراوان تر از کلاغ بود و

                                                            ـ پرستو ماندگارتر از بهار!

   درست نمی دانم چه شد

       که خرج دلهامان برای لبخند زدن يک کودک را

       امروز،

       در دفتر حسابهای روزانه مان می نويسيم!

   من واقعا نمی دانم

       که چرا امروز،

       برای گفتن يک دوستت دارم ساده،

       ديگر فرصتی نداريم!

       يا چرا وقت ما آنقدر تنگ است

                               که گاه خدا،

                               مدتها پشت در خانه منتظر می ماند؟

                               ـ يکبار خودم او را ديدم

                               که با دلی شکسته

                               مسير آمده اش را تا پشت در خانه ما

                               بازمی گشت!! ـ

   کجای قصه آنقدر واقعی بود

                 که ما را به اينجا رساند؟

   ...

   می خواهم برگردم.

   من هيچوقت به دنيای واقعيتها متعلق نبوده ام.

   بيا ...

         بيا تا دير نشده کاری کنيم.

   ديروز وقتی سکه ای در دست کودک کنار خيابان می گذاشتم،

   ـ انگار چيزی مرا مابين خودم تا رهايی آويزان کرد.

   ـ انگار يادم آمد که ساليانی نه چندان دور،

                       از ريسمان نقره ای ماه بالا می رفتيم

                       تا اشک تنهايی ستاره ها را پاک کنيم!

   می خواهم برگردم.

   امشب ...

           اين آخرين ستاره،

                     نجات خواهد يافت.

... قرارمان اين نبود!

                قرار نبود ستاره ای بميرد!!

   آنگاه که از خاک می گفتم،

                               تو در می زدی.

   و آنگاه که رود را

             به خاطر می آوردم،

                               بر بام خانه می گذشتی.

   سپس خود را

             به باد سپردم

                           برای تو

             و بر پای آتش نشستم

                                 با نگاه خيره.

.......................................

   می پنداشتم

           اگر يک بار ديگر

                     دل من بشکند،

                            پشت جهان نيز خواهد شکست!

           ولی اشک را می بينم سرگردان

                     و جهان را نيز می بينم

                                   که هميشه

                                      پشتش شکسته است!!!

اشعار از بيژن جلالی

   ما هرگز فرصت نمی کنيم

                          تحمل از کوه و

                           ملاحت از آسمان بياموزيم!

   حالا ...

             سالهاست که ديگر ما،

                                         از خواب نان و خستگي،

                                         به خانه برنمی گرديم!

                                       ما ...

                                          ملاحت يک تبسم بی دليل را،

                                                                 از ياد زندگی برده ايم!!!

نام شاعر را به خاطر ندارم

   سالها پيش،

     وقتی که من،

      در کنار يک خواهر و دو برادر،

                                هنوز چيزی از مهر،

                                                از يگانگی  و

                                                از عشق کم داشتم،

                                                                        تو آمدی!

    آنروزها کسی فکر نمی کرد

    که نوزاد تازه رسيده سياه و زشت!

    روزی فرشته ای شود،

                                 چون تو!

                                 زيبا و مغرور و بالنده!

    من هميشه به تو ايمان داشته ام.

    به چشمهايت...

                که سبزی بی مثال جنگلها را

                                 بی مهابا به رقابت می خوانند!

    به قلب تپنده و مهربانت

                 که بی دريغ تر از درياست!

     و به دستهايت

                 که گوی مهرورزي، از قطره های باران ربوده اند!

                 فرشته کوچک من

                                      ماه من

                                            مهتاب

                                              به دنيای سياهی ها خوش آمدی

                 بين خودمان باشد!

                             من ايمان دارم که

                                             فردا شب،

                                              به هر آنچه آرزو کنی خواهی رسيد!

                 تولدت مبارک!!!

   ...

   جای هر بوسه به هر گونه شده زخمي!

   جای هر گل گونی رسته به هر راهی!

   نه سرشکی که ببارد زدل ابري،

   نه صدايی که برآيد ز ته چاهی!

                      همه جا سينه تهی از عشق!

                      همه جا گريه درون چشم!

                      همه جا شور به دور از سر!

                      همه جا مشت گره از خشم!

                                                همه جا تاريک!!!

                                                همه دلها سنگ!!!

                                                همه لبها سرد!!!

                                                همه جا بيرنگ!!!

شعر از نصرت رحمانی

   می دانم...

       تو هم کلاغ ها را دوست نداری!

   می دانم...

       تو هم از شبهای بی مهتاب و

                                  حياط تاريک و خلوت می ترسی!

       تو هم گاهی از کرمهای شبتاب و

                                   ستاره های خاموش،

                                                                شاکی می شوی!

   تقصير تو نيست!

   ... 

   چينی دلم که شکست،

                      ديگر بند زدن هم درمان درد من نبود.

   می دانم...

       اين روزها، کسی سراغ ماه را هم نمی گيرد،

                                    چه رسد به آن دورترين ستاره خاموش!

   من هنوز هم منتظرم کسی بيايد!

                       ـ کسی که از چرايی ستاره و راه نپرسد،

                       ـ کسی که از سياه سياه، يا سپيد سپيد نپرسد!

     ...   

          بيا...

          برای يک شب که شده

                                چشمهايم برای تو!

                                نگاه کن!

                                      ببين که از دريچه دل من،

                                                      دنيا رنگ ديگريست!!

   کاروانسرای کوير،

                     شبها،

                           من،

                               تو،

                               ستاره های کوير،

   عزم رفتن از شوق رسيدن بود و

                               قرار، به پايان شبهای بی قراری!

                                                                يادت هست؟

   رفتيم،

   اما بوی هجرت با عطر پيراهن تو آميخت و من

                                       در بی نهايت کوير،

                                       مفتون آن ستاره ها،

                                       ماندم که گرمی دل بار سفر بستگان شوم!

   اينجا...

   در اين کوير،

   پس پشت اين خرابه ها،

   يک کولی غريب،

   در انتظار آهنگ قدمهای آشنای توست هنوز!

   هرگز گمان نمی کردم آن کوچ نا به گاه،

                                 آن صبح مبهم،

                                 آن سفر،

                                 آغاز اين همه سرگشتگی های من شود!

   گفتم

   سفر می کنی تا صبح،

                       تا ستاره،

                       تا افق،

                               می آيی از سفر،

                               با کوله باری از ناگفته های دور.

         اما...

                   چرا تا ستاره صبح تو در افق،

                                    اندازه تمامی عمر من،

                                                             راه نرفته بود؟!!!

بياموزيم...

که مجروح کردن قلب ديگران، بيش از دقايقی طول نمی کشد!

ولی برای التيام بخشيدن آن،

به سالها وقت نياز است!!

بياموزيم...

که مردم،

گفته های ما را فراموش می کنند،

مردم،

کرده های ما را نيز فراموش می کنند،

اما...

هرگز! احساس ما را نسبت به خويش، از خاطر نخواهند برد!!

    غزلواره های چشمانت،

               حديث عشق است و پايبندی!

    تنها، آمدن با من بود،

               اما تو ماندي،

               چون يادگاری کهن، کنده بر کنده ای پير!

    آنروزها يادت هست؟

    نقل خوشبختی من بود و

                                      خواستن تو.

    امروز، تو مانده ای و

    من ....

            هرگز نتوانستم بگويم

                                       که خوشبخت نبوده ام

                                       که خوشبخت نيستم.

                                       دلبرم ای کاش هميشه عاشق بمانيم!!!

   هنوز هم وقتی در محله های وليعصر قدم می زنم،

    منتظرم

          تا کسی از پشت سر

                      صدايم کند و بگويد:

                                              سلام بانو

                                              ببخش که اين همه سال

                                              يادم بود و من نبودم

                                              ببخش که دردم را

                                              با تو شريک شدم

                                              بی آنکه راهی بگذارم

                                               تا با خبر شوی از

                                               سرخی دوباره گونه هايم

                                               ببخش که بر خلاف همه افسانه ها

                                               من رفتم و تو ماندی!!

                                               آمده ام تا با تو بمانم

                                               با تو که منتظرم ماندی تا بيايم.

    نمی دانم اين چه جادويی ست

    هنوز هم آن خيابان،

                آن مغازه ها،

                اين کوچه ها،

                     بوی تو را می دهند!

    هنوز هم بی هيچ قراري،

    هر ماه سر قرار می آيم،

                        تا شايد بيايی!

                        تا شايد يکبار ديگر،

                                         صدايم کنی

                                            و من طنين سبز صدايت را،

                                                       در عطر گلهای بنفشه

                                                                    باز احساس کنم!!

    ای کاش بيايی!!!

   اگر فکرهايم رابنويسم،

                  پرنده پرواز خواهد کرد

                   و آب درياچه،

                   چند بار بيشتر

                   موج خواهد زد.

   اگر فکرم را بنويسم،

                   بر هرج و مرج دنيا

                   چيزی افزوده ام!

   دنيا را از دور می نگرم

   ولی هرج و مرج آنرا،

   از نزديک می بينم!

بيژن جلالی

                   چقدر دزديدن نگاه

                   از چشمان تو

                    لذت بخش است!

                                    گويی

                                    تيله ای

                                    از چشمم به دلم می افتد

                                                                 بانو!

                                                                 با مردی که تيله های

                                                                 بسيار دارد

                                                                 می آيي؟!

شعر از کيکاووس ياکيده

   دلبرم!

         هوای تو که ابری می شود،

                آسمانم آنچنان تيره و تار می شود،

                          که ديگر هيچ ستاره ای پيدا نيست.

        دلت که می گيرد،

                با تمام وجود دلم می خواهد

                                              ابر باشم،

                                              ببارم،

                                              ببارم،

                                              چندان ببارم،

                                              تا شايد چشمه زلال چشمانت،

                                              در بارش من،

                                              شوق جوشش را فراموش کند!

       وقتی پناه می بری

              به سکوت و تنهايي،

              نمی دانی که من،

              بيچاره ترين آدم روی زمين می شوم!

              دلم می خواهد،

             هر چيزی باشم،

             تا از تنهاييت ذره ای بکاهم!

                                       ـ بهانه ساده ای حتی!

             اشک های تو، اثبات عجز بی منتهای منند

                                                        در لحظه های ناگزير!

      دلم می خواهد

                آفتاب شوم،

                           بتابم،

                           بتابم،

                          چندان بتابم،

                          تا ابرهای تيره و تاريک دلت را فراری دهم!

                ستاره ای شوم،

                چراغ آسمان بی انتها و بی ستاره دلت!

                ... اگر چه

                تو مهتابی تر از آنی که ستاره ای چون من،

                                                            روشنی راهت شود!

    به چشمان من نگاه کن،

     ببين که از من،

         تا آن پرنده بی قرار

         که در کنار جفت بی صدايش،

                                   پرپر می زند،

                                   راهی نيست!

    ....

    ....

    نقل خواستن و نتوانستن من نيست

                                      ...باور کن!

                                      صحبت بی هنری چشمان من و

                                      دستپاچگی دل بی قرار من است!

   به من نگاه نکن!

      من...

                از حفره های بی نگاه چشمان تو می ترسم!!

   از آن شب

   که چهره بی نقاب تو را ديده ام،

                  گمان من اين است که

                                                 هرگز،

                                                 هيچ

                                                 رفيقي،

                                                 دوستت دارمی

                                                          ـ از سر صداقت

                                                                      نگفته است!!!

   ـ نگاهت سراسر اعتماد

   ـ صدايت آشنا

   ـ و دستهايت،

          برادران باران!

               ـ دهنده و بی دريغ ـ

   ايمان تو به خدايانت،

              و اعتماد من به دستهای تو،

                                 روشنی بخش روانم شد.

   تو ...

         از تبار روشنی و نور بودی!

   من...

         يادگار تنهايی و تاريکی پدرانم!

         وقتی به ميهمانی ستاره دعوتم کردي،

         بی آنکه راه خانه ات را بدانم

                                 دعوتت را پذيرفتم.

                                 آمدم ... 

                                   تا شايد سنگ سخت وجودم،

                                   بلور شود از معجزه دستهای تو!

از کجا يا از که بايد نوشت؟

   نمی دانم!

   گاهی آنقدر پر می شوم،

           که نمی دانم برای خالی شدن،

                               از کجا بايد شروع کرد!

    کاش می شد کاری کرد!

           دلم می خواهد برای همه آنها

                         که دوستشان دارم و ندارم،

                                                    کاری کنم!

                         کاری کنم تا از پريروز پيلگی خود بيرون بيايند!

                         ببينند که زندگی و جاودانگي،

                                                    دو مفهوم بيگانه اند

                         ببينند که بايد رفت

                         و وقتی که دير يا زود رفتنی باشي،

                             ديگر چيزی جز محبت و لبخند ارزش نخواهد داشت.

   چرا آدمها تجربه های هزارباره را، باز هم تجربه می کنند؟

   چرا پدرم پدرش را تجربه کرد؟

   چرا مادرم يادگارهای بی ارزش مادرش را زيست؟

   چرا نزديکترين کسانت،

   درست در آن نيازمندترين لحظه ها،

          به يک لحظه امن، يا حتی به هيچت می فروشند؟

   نمی دانم چه بايد کرد!

      وقتی برادرت شانه ای برای گريه تنهايی تو نباشد!

      وقتی پيرمردی که هر صبح شاخه گلی روی ميزت می گذارد،

      آنچنان دلبسته ات کند که پدرت بايد!......

   نمی دانم چه بايد کرد!

          گاهی دلم می خواهد پدر باشم!!

          دلم می خواهد همه واژگان را،

                                         ـ با همه وجودم

                                         ـ با هر آنچه که دارم و ندارم

                                                                     دوباره معنا کنم!!!

   دلم می خواهد بگويمت که

                     وقتی تو گريه می کني،

                     وقتی ميان ماندن و نماندن گير می کني،

                     وقتی اشک های مادرم را می بينم،

                                       با همه وجود دلم می خواهد بميرم!!!

     آنروزها زندگی اينقدرها سخت و تحمل اينقدرها گران نبود!

     آنروزها زندگی طعم ديگری داشت!

    آنروزها خنده های تو بوی ديگری داشت!

    آنروزها همه ما عاشقانه تر بوديم!!

    ...

    ...نمی دانم چه بايد کرد!!!

   ما آويخته ها،

           به کجای اين شب ژنده بياويزيم،

                             قبای کهنه و کپک زده خود را؟!

نمی دانم شعر از کيست!

   پشت میز نشسته‌ ای،

   همان جای همیشگی

                            ـ کنار پنجره

                            ـ درست روبروی پیشخوان

                            ـ روبروی من

   کاغذها روی میز سرگردانند

   سیگار می کشی و می نویسی

                            ـ هی دود و هی هجوم کلمات!

   ابر دودی پیرامونت،

      مرا با خود می برد

             به دنیای اندیشه ات!

             از سردی افکارت

                         می ترسم!

                         سنگین می شوم و بعد،

                         رگبار حس واژگانت،

                                بر من می بارد و می رویاندم!

                                من سبز می شوم و قد می کشم!

                         در آن اوج،

                                به دیدگانت که می رسم،

                                باز جذبه چشمان تو و

                                شرم عاشقانه من!

                                دوباره خاک می شوم!

                         سینی چای را به طرفت تعارف می کنم

                         مثل همیشه،

                                با اشاره دستی که سیگار در آن است،

                                بی آنکه نگاهم کنی،

                                آنرا رد می کنی!

                         و من باز مثل همیشه درمانده می شوم

                         از این همه بی نیازی تو به چشمانم

                                       و از این همه نیاز سرکش

                                       که مرا اینچنین به بند می کشد

                                       و وامی داردم که بار دیگر و

                                       باز بارهای دیگر،

                                       آنقدر چای تعارفت کنم،

                                       تا نگاهم کنی و

                                       من ...

                                       اگر آنروز بیاید،

                                       به ابهام نگاهت قسم!

                                           که پرستو خواهم شد!

                                                  و کوچ خواهم کرد

                                                    به خالی آنسوترها!

                                                      که تا زنده ام، پرواز کنم

                                                                  با معجزه نگاهت!!

   نیم ساعت بیشتر است که آنجا نشسته ای

   و این دومین باریست که چای تعارفت می کنم

   و تو باز با اشاره دستی که سیگار در آن است،

   بی آنکه نگاهم کنی،

   آنرا رد می کنی

   و من .....

   تا به امروز

           - چند مسافر،

           - چند غريب،

            از آن جاده گذشته است را،

                              تنها خدا می داند!

   می گويند دست کم،

                - هی هی هزار سوار عاشق!

                - بوی هزار بنفشه عشق!

    می گويند در دور دست دور،

    پشت کوه خورشيد نشين،

                - دست کم هزار معشوق!

                - هزار هزار چشم،

                               به رايحه باد و بنفشه!

   می گويند شبها آن سوی کوه،

                               هزار شمع روشن و

                         اين سوی کوه،

                               هزار هزار سوسوی ستاره راهنما.

   پدرم می گفت که از پدرش شنيده که

   تا به حال،

         هيچ ستاره اي،

              هيچ سواری را،

                 به شعله هيچ شمعی نرسانده است!!

   ...

   بايد امشب شمعی روشن کنم.

   بايد با ستاره و راه، قرار و مدار بگذارم.

   هزار هزار چشم به راه،

                پشت قله بی فاتح،

                               مگر می شود؟!

                                          تنها خدا می داند!

   درست يادم نيست،

   شايد آخرين زمستان يکی از آن سالهای سرد و عبوس،

   به انتظار بهار،

                   درهای کلبه را بستم

                                      - به چله نشينی!

                                      - بهار حتما می آمد-

   يادم نرفته...

         تمام مدت،

            چشمان شيشه ای زمستان،

            خيره در نگاه من،

                  به خالی وجودم سرما می ريخت

                  و من باز نشسته بودم

                                  - اين چله نبايد می شکست!

                                  - بهار حتما می آمد -

   درست يادم نيست چرا

           يا در کدام لحظه موعود،

                                پنجره را گشودم!

                                و بهار آنجا نشسته بود!!!

         دستان نورانی خورشيد،

         لحظاتی چشمانم را ربود.

         بوی بهارنارنج، به وجود يخ زده ام گرما می ريخت.

         به آينه نگاه کردم،

                  خدای من!

                 يادم نبود که گيسوان من،

                 در کدام شب از شبهای چله ام،

                 رنگ زمستان شده بود!

                                          - سرد و بيروح

                 اين من بودم آيا؟!

                 - نه!، اين نفرين زمستان بود! -

                 غبار آينه اما حکايت ديگری بود!

                 آن سوی باغ،

                 بهارنارنج را که ديدم! ....

                                   خدای من!! ....

                                   چهل بهار بر من، به انتظار بهار گذشته بود!!!

                                   - نفرين به چشم شيشه ای زمستان!

                                   - نفرين به انتظار!

  اين روزها که

              شبهايم بيرنگ و خالی شده اند!

   ديگر شبها،

              خواب روزهای خوب

                                 آشنايی و

                                 دوستی نمی بينم.

   هوای حوصله ام طوفانی ست!

                     هر لحظه رگبار و ...

                               گرد و خاک و ...

                                   طوفان زودگذر و ...

                                   باز ياد روزهای بر ما رفته!

   نمی دانم!

          شايد اگر آدمها،

               بازيچه های زودگذر عمر نبودند،

               دوستی را می شد معنا کرد!

   بعد از تو...،

         ديگر هرگز

            من به اين بی واژه

                       ايمان نخواهم آورد!!

   باور نمی کنی!

          که عمق اين زخم تازه،

               آنچنان عميق و کهنه است

                                   - در وجودم-

                  که گويی هزاران سال آنرا زيسته ام!!

                  من در چرک و خون آغشته اين زخم،

                                                       گم شده ام.

   هرگز تو را نخواهم بخشيد!

           تو را که شبی آمدي،

                    در باور صادقانه من نشستی و

                                               از من شدي،

           آنوقت...،

                   روزی بی بهانه و بی چراغ

                                               رفتی و

                                               مرا در عمق تاريکی شبهايم،

                                               با دنيايی از چرا و چگونه و اما ...

   ...

   ...

   باشد!...

   من از بخت بد تو،

   پاسخی برای خداحافظی جز اين نمی شناسم: ...

   خدانگهدار ...

   - اشتباه از ما بود!

     اشتباه از ما بود که خواب سرچشمه را در خيال پياله می ديديم!!!

     ....

     حالا...،

     ديدار ما به نمی دانم آن کجای فراموشی!

     اصلا ديدار ما،

                    به همان حوالی هرچه باداباد!

                        ديدار ما و آنان که ما را نديده اند-

   ...

   باشد ...

   ... خدانگهدار ...

*تکه هايی از اشعار سيد علی صالحی

   پنداشتم يک روز

                       - آشنايي،

   يک روز بعد، ديدم

                       - غريبه ای!

   پنداشتم در ساکت بلور دمدمه های غروب،

                                                         - پرنده اي

                                                         نشسته بر لب ايواني،

   شب آمد و نشست

                              در سوی سوی خانه ويران،

                                                     ديدم،

                                                         - پرنده نيستی!

   درخلوت گرم آغوش صادقانه ام،

                                  پنداشتم

                                              - رفيقي،

   يک شب که باد، بيخبر

                          از فراز خانه ما گذشت،

                                   ديدم

                                               - رفيق نيستی!!

                باور نمی کنی!

                هفت سال گذشت و من،

                ديدم،

                    - به چشم خود! -

                                          ديدم

                                               که هيچ نيستی!!!

                                               (ای کاش هرگز نگويمت

                                                                      که هيچ نبوده ای!!!)

(برگرفته از اشعار احمد فتوحی)

   ای کاش وقتی از سر اتفاق،

   تا فرصت سلامی دوباره

   خانه نشين می شويم،

              بفهميم که شايد،

              پروانه ها، بيگناهتر از آنند که می انديشيم!

              بخواهيم که شايد، از ميان اين همه پيله های تو در تو،

              آن شعاع بی رمق نور را تا خدا دنبال کنيم!

   ای کاش در پس پشت همه انگاره هايمان

              فراموش نکنيم که ممکن است واقعا خدايی باشد!

   ای کاش بدانيم که موطن همه ما،

              قلبهايی هستند که عاشقانه دوستمان دارند!

                                        که عاشقانه دوستمان داشته اند!

   ای کاش! ........

   گاهی دلم برای خودم،

                  برای خدا تنگ می شود!

   درست يادم نيست که من را

                  پشت کدامين دروازه،

                  پشت کدام واژه يا احساس، جا گذاشتم.

                   و حالا ديگر،

                   نمی دانم که هستم!

                   آن من کجاست؟

                   پس من کيم؟

   وا‌ژه ها برای بيان گمگشتگی های من، بسيار ناتوانند!

   همه آنچه می خواهم بگويم را،

                            از نگاهم بخوان،

                            ببين دلم چقدر

                            برای قيامت تنگ است!

                            برای حضور،

                            برای محبت.

                            من از خودم گريزانم

                                              و سايه ها از من!

                            گمان کنم که من،

                                      پشت آن آخرين دروازه،

                                                                مرده بودم!!

   کوير تشنه باران است

                       بنفشه^۱ تشنه خوبی!

   به من محبت کن!

   که ابر رحمت اگر در کوير می باريد

                           به جای خار بيابان

                                 بنفشه می روييد!!

                                 و بوی پونه وحشی

                                     به دشت برمی خاست!

                   چرا هراس؟

                   چرا شک؟

                               بيا

                              که من بی تو

                                درخت خشک کويرم که برگ و بارم نيست

                                اميد بارش باران نوبهارم نيست

شعر از حميد مصدق

«اصل اين واژه حميد بوده است»

   من که می دانم،

         چرا هميشه پنهان می کني؟!

          می خواهی خيال کنم

                     که شبها ديگر خواب چشمهای مرا نمی بيني؟!

                                   - ای کاش نگاهم عاشقانه تر از اينها بود!

                     يا اينکه ديگر از دستهای من ياد نمی کني؟!

                                   - ای کاش دستهايم بخشنده تر از اينها بود!

                     يعنی که تو روزی هزار بار واژگان مرا مرور نمی کني؟!

                                  - ای کاش زيباترين واژگان دنيا را فقط من می دانستم!

                     باور کنم که در خيالت با من همقدم نمی شوي؟

                                  - و ای کاش پاهای من آنقدر تاب بياورند

                                                                 که با تو بيايم تا انتهای خيالت!

   چرا هميشه پنهان می کني؟!

                             من که می دانم!!

   بعضی وقتها دلم می خواهد تو باشی!

                             کنار تو چيز ديگريست!

                             کنار تو ای باران بی دريغ!

                                            من از همه دردهايم،

                                                     از همه دنيا دورم!

                              کنار تو که امن ترين جای دنياست برای من!!

   اين روزها،

                تو هم ديگر نيستی!

   اين روزها،

               انگار همه دارايی هايمان را از ما گرفته اند.

   اين روزها

               انگار سالهاست که ما ديگر...

                                    هی... ستاره سرنوشت،

                                                                   ای درد! 

                                                                     بگذار بروم!!!

   در نگاهش هيچ بود!

                           گنگ و تار!

   چنان به من می نگريست،

                که شکارچی به صيدش!

   و من...

      چقدر ترسيدم،

            وقتی که همه گوشه های تيز ستاره خاموش را،

                                                               درون آينه ديدم!

                                                                    اين من بودم آيا؟!

   اين روزها...،

                  عجيب دلم گرفته است!

   من ...

         به خاطر همه صداقتم،

        به خاطر باکرگی ديرپای احساسم،

        و به خاطر همه آنچه که هستم،

                                                 شرمسارم!!!

        همه آن چيزی که

                        هيچ تناسبی با دنيای پيرامونش ندارد!

     من ستاره ای هستم،

              که به خاطر همه گوشه های تيزش،

                                                     شرمسار است!

   دلم می خواهد برای يکبار هم که شده،

                                          دايره بودن را تجربه کنم!

   دلم می خواهد نقشی باشم

                  بر دفتر خط خطی کودکي،

                          تا بتوان ساده پاکش کرد!

                          يا بی تفاوت مرورش کرد و از کنارش گذشت!

   اما ....

   اين روزها که می گذرند،

                            حسی غريب از هوای رفتن دارم!

    از اين ماندگي،

    از اين کوچ دوباره بی انتهای ماندگار، خسته ام.

    خسته ام ...

            خسته ام ...

                     آنقدر خسته،

                      که ديگر حتی برای خداحافظی آخر هم،

                      حوصله ای باقی نيست!

   دلم می خواهد بنويسم،

                           بنويسم...

                               بنويسم....

                                   آنقدر که تا پايان هر چه سپيدی!!!

   دلم می خواهد بروم،

                             بروم...

                                    بروم...

                                          آنقدر که ...

                                                         تا پايان خودم!!!

و اين منم:

              زنی تنها،

                         در آستانه فصلی سرد!

              زنی که سردش است،

                         سردش است،

                         سردش است،

                         و هيچوقت گرم نخواهد شد!!!

              زنی که همه زخمهايش از عشق است!!!

    ... باز هم زمستان و

                               باز هم فروغ ..........

  دوست من!

            در سردی نگاه تو

                             همه جرم من

                                     صداقت بود 

                                                و يکرنگی!!

                             من به وجدان متهمم!

                                                     به عاطفه!

                                                              و به علاقه!

   با اين حال

      عمری اگر باقی بود

         خواهی ديد که من

                           هميشه دوستت داشته ام!

                           هميشه دوستت دارم!!

   عمه ام ديشب مرد!

   عمه بوی مرگ نمی داد!!

               خوشا به حال او!

               بدا به حال آنان که

                  عاشقانه دوستش داشتند!

   و اما من...

   چقدر دردناک است

         که دلبسته کسانی نباشيم

            که سالها در کنار هم و همخون بوده ايم!

   من...

           فقط نگران عشاق تنها مانده ام

                     و مضطرب تقدير ناخوانده ام!

   من...

           سالهاست که بوی مرگ می دهم!!!

  تا يادم می آيد،

       زمستان قلبم

              با حضور تو،

                 به خواستگاری بهار رفت!

      زخمهای غربت من،

             با بوسه های عاشق تو

                              شکوفه شدند!

      و کمند نگاهت،

             تا هميشه مرا به اسيری برد!!

                  تو ای بهار زندگيم،

                        من،

                          در حجم سبز اسارتم،

                                  از هر چه آزادي،

                                            بيزارم!!!

            - سلام

            - اوهوم....

            - بپرسم؟

            - آره.

            - دلگيري؟

            - آره!

            - از من؟

            - نه.

            - از چي؟!

            - از نگاهت!

            - تقصير از چشمای من بوده؟

            - نه، از فکرت!

            - حالا؟!

            - هيچ!! می خوام تنها باشم.

            - هر طور راحتی! خداحافظ!!!!

            - همين؟!!!

            - فکر می کنی بيشتر ...؟!

           - نه!!! خداحافظ...

  دلم می خواست بروم،

                              اما بندها...،

                              امان از بندها!..

  دلم می خواست جور دیگری بمانم،

                                            اما حرف ها...،

                                            امان از حرفها!..

  حالا دیگر،

          دلم می خواهد

                             خودم بمانم،

                                    تا آخر خودم!!

                             با خودم بروم،

                                                تا آخر دنیا!!

  شکايت کردن را دوست ندارم.

   اما ...

   به حرمت هر چه دوستی و صداقت

                                         که هست،

   لااقل شکايت تو را

   به مهتاب خواهم کرد!!

   باور نمی کني؟!

             وعده ما باشد

             برای خسته ترين و درمانده ترين روزها!

             وعده ما باشد

             برای مهتابی ترين شبهای زمين و

             روشن ترين روزهای ماه

             اصلا وعده ما باشد

             برای ...

                 نمی دانم ...

                    برای حوصله ای يا فرصتی ديگر شايد!!

 امروز می خواهم

     پس از خستگی

     از فقر ديرپای هميشه ماندگارم،

                              دلم را معامله کنم!!!

                                   چند می خريد؟!

                                   قيمت بگذاريد،

                                       تا بگويم انصافتان چقدر است!!

    اما شرطمان اين باشد:

                           از اين معامله،

                                       با احدی سخن مگوييد.

                           نمی خواهم کسی بداند

                           که بی انصافيم

                                   - در حق دل -

                                      چقدر بوده است!!!

                           نمی خواهم کسی اشک های مرا ببيند!

 سرم گيج می رود ...

           - هفت سالگي،

            حسرت نوازش های پدر!

                             و اين همه حجم دنياست

                             که دور سرم می چرخد!

          - هجده سالگي،

            فروغ خواندنهای زير پتوی بامدادان،

            حسرت تنهايي،

             و خانه ای بی هيچ گوشه و گنجه ای حتی!

                               و اين همه حجم دنياست

                               که دور سرم می چرخد!

          - سی سالگي،

            بيداری عاطفه،

                            حسی شبيه درک مسيح!

            و دست رد به سينه ای که

            نمی دانی خواهشش،

                       از نياز عاطفه است،

                       يا چيزی شبيه خواستن های ديگر!

            بلوغ ترديد،

            و گم شدگی ميان جوانی و پيری!

                                   و اين همه حجم دنياست

                                   که دور سرم می چرخد!

            و سر آخر ...

            - هزار سالگی

              اين سن زودرس ديرپای نابارور!

              و فکر کن که چه سنگين است،

              جسمی نحيف،

              که روحی هزار ساله را به دوش می کشد!

                                    و اين همه حجم دنياست 

                                    که دور سرم می چرخد!

 سرم گيج می رود ...

          ... هفت سالگی ...

                        ..........................

                             باور کن که دلم می خواهد،

                                                               بميرم!!!

   وقتی غصه دار می شوم،

                    همه ابرهای عالم،

                                    در دلم می گريند!

   وقتی شاد می شوم،

                   همه ستارگان عالم،

                      نورشان را به چشمان من می بخشند!

   وقتی که احساس می کنم،

                  همه شکوفه های گيلاس،

                                       در من می شکفند!

   و تو فکر کن

            که وقتی عاشق شوم،

                 همه عالم با آسمانها

                                      و زمين

                                        و ستارگان

                                           و گياهانش،

                                            چقدر برای بيان عشق من

                                                                     ناچيزند!!!

     من امروز عاشقم!

          و چه اندازه عشق من بزرگ است!!

                                          آنچنان که

                                          درد زايش دوباره را،

                                         از پس پوست انداختن ناگزيرم،

                                         از هم اکنون احساس می کنم!!!

می روم ....

      اما نه بی خبر!

  نگاه کن ....

             من کوله بارم را بسته ام!

             گمان نکن که چیزی از دارایی هایم را،

             این جا، در شهر تو باقی خواهم گذاشت!

            و تو خوب می دانی که همه توشه من چیست:

                   درد تو!

                                                 -  تازگی که ندارد!

                                        همیشه در دلم بوده! -

                          یاد تو!

                        -  این آفتاب بی غروب

                                       که سایه به سایه ام بوده! -

                         اشک!

                        - که نشان داغهایش،

                                       هنوز بر دلم باقیست! -

                       رنج راه!

                        - که سالهاست پیشه ام بوده! -

                          ( گر چه گمان نمی کنم که این بار،

                                             پاهای تاول زده ام،

                                             خیال همراهیم را داشته باشند!)

             می بیني؟!

             تا دیار دوباره تو، راه بسیار است و

                               کوله بار من سنگین!

                               ...

                               من با قاب عکس خالی تو چه کنم؟!!

    ...

          یادت می آید که می گفتی پرستوها را دوست داری؟

          و من از آن روزها،

                   چقدر بیهوده کوشیدم

                                  تا شبیه پرستوها شوم!

                   و چقدر دعا کردم:

                                  ...

                                  "خدایا!

                                   آیا اگر بنده ای از تو بخواهد که پرستو باشد،

                                  چیز زیادی خواسته است؟!

                                  اگر نه،

                                          پس مرا پرستو کن!!

                                  اگر آري،

                                          پس دلم را از من بگیر!!"

                                 ...

                                    و مهربان خدای من،

                                                  نه مرا پرستو کرد و

                                                  نه دلم را از من گرفت!!!

                                    و من هنوز در اشتیاق همان یک کلام توام،

                                                     اگر به جای پرستو، بگویی که:

                                                               عاشق گلهای بنفشه ای!!!

                                    و اگر نه ...

                                               می روم ...

                                                             اما نه بی خبر!!!

  به آينه که نگاه می کنم،

  هنوز جای خط خوردگی ها پيداست!

                من هزار بار خط خورده ام!

                اما به حرمت عشق،

                دوباره نوشته شده ام.

 می داني؟!...

              طبيعی ست که همه ما،

                                - گاهی گريه کنيم،

                                - دلمان برای باران،

                                - بوسه،

                                - ديداری بی دليل،

                                - يا حتی برای خودمان هم تنگ شود!

  اما حالا...

        از ميان همه آنهايی که می شناسمشان،

        دلم برای يک چهره آشنا تنگ شده است!

  نمی دانم از چه،

                  اينها همه، جور عجيبی با من بيگانه اند؟!

                        دلم می خواهد برای ابديت دريا،

                                             برای آرامش آسمان،

                                             برای بی قراری باران و صبوری زمين،

                                                                                      دعا کنم!!

      ای کاش لااقل باران، سنگ مزار مرا بشويد!

                                                   نه برای دلم،

                                                   برای دلداری مادرم شايد!

      اما چه فايده؟!

             باران هم که بيايد،

                    باز تو نخواهی آمد!

      هی... مسافر بی مزار دردها!

      بگذار ساده بگويم:

                   شنيده بودم،

                   "هيچ پروانه ای از الفت شعله پشيمان نمی شود"

                   حالا خودت بگو،

                  چگونه انکار صداقت را از چشمان عاشق تو باور کنم؟!

                                  "باور نمی کنم!

                                  هرگز حق با هيچ کسی نبوده است!!"

(اشعار درون گيومه از سيد علی يار تنهاييم!)

    می گفت:

    در یکی از آن شبهای سرد زمستان آن سالها،

                     شبی هفت ساله خوابیده و

                           بامدادان هزارساله برخواسته است!

    می گفت:

    از آن بامداد،

       در پیچ هر کوچه و

       در پس سادگی هر سلامی،

                         شور و اشتیاقش را در چشم و

                         قلبش را میان دو دست نهاده و

                                                 نشانی او را،

                                                 از هر چه عابر که هست پرسیده.

      هیچ عابری اما،

      حتی نشانی هم از او ندیده است.

      و حالا ...

                  پشت آن کوچه یکی مانده به آخر دنیا،

                  نشانی خانه اش را گم کرده است!

      ...

      می گفتند:

                 سالها پیش،

                 عابری را دیده اند

                 که پرسان نگاهشان را می کاویده  

                 که ...

                         مردم!

                         من نشانی خانه ام را گم کرده ام!!

                         من نشانی تنها خانه ای را که نگشته ام گم کرده ام!!!

      ای کاروان رنج ما، کی می رسی بر منزلت؟

                                    ای خون دل، دريای غم، کی می رسم بر ساحلت؟

      ای ابر غم، بس کن دگر، دريا به طغيان آمده!

                                    مشکن دگر پيمانه را، ساقی پريشان آمده!

       ....

       ای کاش می شد با صبا، دلدار را پيدا کنم!

                                    ای کاش می شد سينه را، خالی از اين غمها کنم!

      ....

شعر از ناشناس

بالا و پايين می روم

         دست و پا می زنم

         سرم که بالای آب رسيد

                         هی التماس و باز ...

                                 چند جرعه آب گس!

         باز دست و پا

                      و ...

                      باز التماس! ...

                         شما را به شقايق! ...

                         اصلا همه احساسم از آن شما!

                         قبول نيست؟!

                         باشد! ...

                        قلبم از آن شما!

                        باز هم نه؟! ...

                        همه مرا از من بگيريد

                             اما دريچه ها را باز کنيد!

                                                  به من

                                                  به دنيا

                                                         نگاه کنيد!

                            به خدا

                            هنوز زيبايی ها قشنگند!

                            هنوز می توان

                                         زشتيها را جور ديگری ديد!

                            هنوز می توان جور ديگری تنها بود!

                            باور کنيد فريبتان نمی دهم!

                                    نه شما آن ماهيان سرخ ساده دليد!

                                    نه من پيرمردی ماهيگير!!

       چشمانم از آن شما!

                شايد از آن دريچه

                چهره ديگری از دنيا ببينيد!

       من هنوز نمرده ام!

                 و شما را به هر آنچه دوست داريد قسم!

                 شما را به قداست صبر!

                                        تا نمرده ايد

                                                        - ببينيد.

                                                        - حس کنيد.

                                                        - دوست بداريد.

                                                        - ببخشيد.

                                                        - و تقديم کنيد.

             و بگذاريد که من هم

                                     - شما را ببينم.

                                     - حس کنم.

                                    - دوست بدارم.

                                    - ببخشم.

                                    - و هر آنچه سهم من از احساس بوده است

                                      تقديمتان کنم!

                                            به شمايی که دوستتان دارم!

          من می ترسم!!

          من از راه رفتن در کنار مردگان بی آزار هم می ترسم!

          و اگر خنجری در دستان شما بود

          و يقين می کردم که هنوز نمرده ايد

                                                     شايد

                                                     هراس من کمتر بود!!

      ...

      و باز همان چند جرعه آب گس ...

      و باز التماس ...

     ...

و باز اين همه اصرار را بر من ببخشيد!!!

امشب،

 به ياد همه گرسنگان

            گريه می کنم!

هی اشک و

          هی بغض!

وقتی که فقر هست، 

         عدالت کجاست؟!

رديف درختان کنار جاده،

                     به زندگی می رفت!

                                      رفتيم!

                      گفت: بمان

                      گفتم:نمی توانم

       نگاهم کرد،

       نگاه کردم،

                      اما نديدم!

                            نگاه تو،

                              چشمانم را پر  کرده بود!

        صدايم کرد،

        گوش کردم،

                     اما نشنيدم!

                          صدای تو،

                            گوشهایم را پر کرده بود!

   سر دو راهي،

               ايستاد،

                  دست دراز کرد

                           که تا بهشت همراهيش کنم.

              ايستادم،

                  نگاه کردم،

                         گوش کردم،

                            خدانگهدار گفتم!

                              و به سوی تو باز آمدم!

                                                  به سوی تو

                                                 که تمام وجود مرا پر کرده بودی!!

   به پشت سر می نگرم،

     من ...

          هزار بار سعی کردم،

                                 اما نشد!

          دريغ که تنها ...

               رنگ چهره اي،

                  يا لحن کلامی حتي،

                  برای هدر دادن تمامی تلاش من کافی بود!

          بيهوده سعی کردم ....

                                 اما نشد!

          بی پرده بگويمت:

                    از آن آخرين نگاه تا کنون،

                                       بی ياد تو،

                                      حتی شبی بر من نگذشته است! 

                                                 تو هميشه با من بوده ای!

                                                        تو جاودانه مانده ای!

        شکايت نمی کنم اما .... 

                  نمی دانم از چه،

                  اين فاصله جاودان

                                برای هميشه

                                    تو را از من گرفت

                                                و مرا از تو؟!

            و اين درد بی پايان تو!

                                      اين درد ...

                                       بميرم برای دلت!!

           و اين بغض بی قرار من!

                                      اين بغض ...

                                        بميرم برای دلم!!

   حالا از پس اين هزار سالگی زود رس!

                          همين قرار ميان من و

                                          بی قراری تو:

                                           ديگر برای فراموش کردنت،

                                                       بيهوده نخواهم کوشيد.

         ای يگانه با ذره های وجودم!

         ای بهانه بی دليل!

                                ای کاش ...

                                      فاصله ها تو را به من بازگردانند!!!

فرشته اي، پروانه اي،

نمی دانم چيزی شبيه همين چيزها شايد!

 می گفت:

با تو می شد روزهای خستگي،

                                 دستها را سايه بان ياس کرد!

روی خط ممتد ديوار ها،

                               با تو می شد دستها را باز کرد!

امشب عاشقم !

         هنوز يادم نرفته،

               آن شب قرص ماه کامل بود،

                                          مهتاب ناب!

   به خاطر داری که؟!

                          - نگاه عاشقانه تو،

                          - مهتاب،

                          - بيدهای مجنون،

                          - و نفس های سرگشته من،

                                              در گرداب ناباوری!

                                                   هنوز يادم نرفته!

   به نگاهت قسم!

      از جنون آن بيدها تا کنون،

             ذره ای از حس ناب من

                       و عشق صادقانه ام

                              کاسته نشده است.

   چه بگويم؟!

           شايد تو از ميان تمام نواها،

               نوای داوود را می شناسی

                   و من ... 

                      صدای تو را!

           پس هنوز اگر از آن مهتاب

                       چيزی به خاطر داري،

                                          مهر من!

                               ماه را به يادگار از من

                                                     پذيرا باش!!

 يگانه مهربان!

 اگر دنيا مثل تو کم نداشت،

               زندگی چقدر دلنشين تر می شد!

                                 چقدر باورنکردنی تر!

               بودنت،

                         اميد ماندن من است!

                         و ای کاش نا ممکن نباشد

                                        که تا هميشه با هم بمانيم!

             نگرانم ....

                   نگرانم و

                          از هجوم تنهايی و تاريکي،

                          و از حجم مبهم نااميدی تو،

                                            سخت می ترسم!

                                                         بايد کاری کرد.

   امروز خاموش خاموشم!

                           اصلا نيستم!!

   خداوندا!

             تو که با کلامی آسمانها و زمين را آْفريدي،

                    با کلامي،

                                - مرا جويباری کن،

                                                      تا در خاک تشنه فرو روم!

                                - يا پروانه ای کن که پيش از طلوع آفتاب

                                                                                مرده باشم!!

شعر از بيژن جلالی

       راستی!

       اين شما نبوديد

                 كه يك روز،

                        نگاهتان را،

                             در چشمان من جا گذاشتيد؟!

       از آن روز ...

       من همه نشانی های دنيا را گشته ام!

                                             نشانی بدهيد،

                                                  نگاهتان را پس بگيريد!!!

       در بامداد آن نمی دانم چند روز مانده به عيد،

       كوليان سرگشته ساحل نشين،

                           در سفير ناله باد،

                           صدای پيرمرد ماهيگير را شنيدند

                            كه با ماهيان سرخ ساده دل،

                                        كلام از دوستی و يكرنگی می گفت!

       ...

       از آن عيد تا به حال،

                               هيچ كوليي،

                                        نه ماهی سرخی بدان دريا ديده است!

                                        نه قايق پيرمردی ماهيگير!!

       می گويند او بزرگ است،

                                     بزرگ و مهربان.

       می گويند حتی مهربانتر از مادر!

              و من چقدر دلم می خواهد كه او

                              بزرگ و مهربان باشد!

                              حتی مهربانتر از مادرم!

              و من چقدر از جهنم بيزارم!!

     تو آرامي، تو آشوبي، تو خوبي

                                         تو می آيی كه زشتی را بروبی

     تو چون ماهي، ولی كاهش نداری

                                         تو خورشيدي، وليكن بی غروبی

شعر از شفيعی كدكني

      اين روزها بی قرارم!

                  يك روز خالی خالي،

                  يك روز لبريز لبريز.

      و امروز خالی خاليم!

       پس ...

       تو را به مهمانی دلی ديگر دعوت می كنم:

           نمی دانم چرا رفتی!

            نمی دانم چرا،

                               شايد خطا كردم!

           كسی فهميد،

                  تو نام مرا از ياد خواهی برد.

                  و من با آنكه می دانم

                              تو هرگز ياد من را با عبور خود،

                                                    نخواهی برد،

                              هنوز آشفته چشمان زيبای توام!

                                                                        برگرد!!

تا با تو بوده ام،

              اين كاروان رنج،

              هرگز نشد شبي،

               در كوچه های خلوت و تاريك همدلي،

                                             آيد به منزلی!

تويی:

     سرود چشمه های آب،

                             زلال و جاری و پاك.

تويی:

    سكوت ساده مهتاب،

                             روشنايی ناب.

غزل!

  قصيده باران!

       قلب روشن خورشيد!

                                   تويی بهانه مهر و

                                                        شكوه قله اميد.

با ياد تو زيسته ام

            در تمامي اين سالها: